Oto Jezus, w przeddzień swojej śmierci, napomina swoich uczniów, by nie tracili odwagi. Sam mając przejść straszliwą próbę, znajduje w sobie dość pokoju, by pocieszać swoich przyjaciół – gdyż wie, i to naprawdę wie, że Ojciec jest z Nim zawsze. Uczniowie uznawali to, co mówił im Jezus, za prawdziwe i wartościowe, jednak „wiedza” Jezusa wykraczała poza poznanie intelektualne. Była ona zakorzeniona w głębokiej, osobistej i trwałej więzi z Ojcem. Dzięki tej więzi Jezus był w stanie wytrwać tam, gdzie inni nie daliby rady.

Ty także możesz pozyskać podobną „wiedzę”. Dla niej przyszedłeś na świat! Zostałeś tak cudownie stworzony po to, abyś – na wzór Jezusa – mógł „wiedzieć”, tzn. rozpoznać w sobie Bożą obecność. Byś nie tylko wiedział o niej teoretycznie, ale doświadczał jej w praktyce. Jest to możliwe, ponieważ Jezus umarł i zmartwychwstał, wstąpił do Ojca i posłał Ducha Świętego do naszych serc. Uczynił to wszystko, abyśmy mogli żyć w pokoju i nie tracić odwagi, wiedząc, że On pokonał śmierć.

Powiedz teraz Jezusowi, że pragniesz, aby te prawdy dotarły do ciebie osobiście, aby zakorzeniły się w twoim sercu. Odwołuj się do więzi z Nim przez cały dzień. Gdy twoja ufność zaczyna się chwiać, gdy jakaś sytuacja odbierze ci pokój, zwróć się do Pana i zapytaj Go: „Co Ty o tym myślisz? I co chcesz mi teraz powiedzieć?”. Wsłuchaj się w Jego odpowiedź. Czasami słowa Jezusa są dla nas zaskoczeniem, ale zawsze niosą nam uspokojenie i pociechę.

„Jezu, wprowadź mnie w głębszą relację ze sobą. Chcę poznawać Cię coraz lepiej.”

Dz 19,1-8

 Ps 68,2-7

(Słowo wśród nas, 2015)