Kiedyś przeczytałem refleksję pewnego człowieka o życiu. Tak patrzy na swoje życie:

Lubię wędrować po górskich szlakach, czuć we włosach powiew wiatru, wdychać ostre powietrze, słuchać ciszy i napawać oczy pięknem bezkresnej przestrzeni. Kocham moich bliskich. Lubię przyjaciół, choć czasami mam dla nich tak mało czasu. I jeśli coś w życiu naprawdę mnie boli, to uciekający czas. Patrzę na siwiuteńkie skronie mojej matki, widzę, jak maleńkie dzieci stają się dorosłymi. I wiem, że powoli moje życie zaczyna zmierzać ku zachodowi.

Jeśli mogę żyć spokojnie, to tylko dlatego, że wierzę, iż moje życie nie będzie miało końca. Wierzę Jezusowi, który powiedział: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Kiedy dziś czytam, jak wskrzesza młodzieńca z Nain, wiem, że może spełnić to, co obiecał. Życie nie będzie miało końca. Wszystko, co w tym życiu piękne, będzie miało swój ciąg dalszy...