DIECEZJA SIEDLECKA
17 maja 2026 r. Imieniny obchodzą: Weronika, Sawomir, Brunon
Czytania: (Dz 1, 1-11); (Ps 47 (46), 2-3. 6-7. 8-9); (Ef 1, 17-23)Ewangelia: Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl
Strażackie święto w Czuryłach. OSP obchodziła 110-lecie istnienia
Międzyrzec Podlaski rozbrzmiał muzyką wiary. Za nami pierwszy Festiwal Pieśni Religijnej „Tu es Petrus”
III Zjazd Apostolatu Pielgrzymującej Matki Bożej z Szensztatu w Białej Podlaskiej
To była Noc Muzeów - Na Pełnych Obrotach!
Ponad 500 tancerzy na pierwszym turnieju „Taniec Bez Granic” w Kąkolewnicy
Biskup Siedlecki zaprasza na pielgrzymki na Jasną Górę. „Będziemy pielgrzymować jako uczniowie-misjonarze”
Bp Gurda do Bractwa Strażników Kościoła: Wasze zaangażowanie jest niezwykle potrzebne i ważne
Z Bobolą dzieją się wielkie rzeczy – rozmowa z ks. prałatem Józefem Niżnikiem
Konferencja – „Siła biblioteki – historia i pasje Danuty Giewartowskiej” w Siedlcach
Żelechów upamiętni Mariana Buksińskiego /AUDIO/
Uwaga kierowcy! Most między Wałkami a Chańkami zamknięty po pożarze
CZWARTEK XXIII TYGODNIA ZWYKŁEGO, 11 WRZEŚNIA (2014-09-10 19:09:32)
Łk 6,27-38 Nie sądźcie. (Łk 6,37) Na konferencji poświęconej edukacji w Niemczech pewien politolog powiedział, że system nauczania w tym kraju wygląda tak, jakby polecić kotu, małpie, psu i słoniowi wdrapać się na to samo drzewo i uznać ich za nieudaczników, jeśli sobie z tym nie poradzą. Coś podobnego mówi nam dzisiejszy fragment Ewangelii. Kiedy osądzamy innych, to tak, jakbyśmy oczekiwali od nich wdrapania się na konkretne drzewo – nasze drzewo – i to w sposób perfekcyjny. Wszyscy od czasu do czasu wydajemy pochopne sądy: „On przecież powinien… Dlaczego ona zawsze… Mógłby przynajmniej…”. Zamiast traktować każdego jako niepowtarzalny skarb, staramy się wpasować go w sztywne ramki wynikające z naszych osobistych przekonań. Tak postępując, nie zważamy na to, że nasze oczekiwania co do tej osoby mogą być zupełnie rozbieżne z oczekiwaniami Boga. To nie my mamy na wszystko odpowiedź, ale Bóg!
Łk 6,27-38
Nie sądźcie. (Łk 6,37)
Na konferencji poświęconej edukacji w Niemczech pewien politolog powiedział, że system nauczania w tym kraju wygląda tak, jakby polecić kotu, małpie, psu i słoniowi wdrapać się na to samo drzewo i uznać ich za nieudaczników, jeśli sobie z tym nie poradzą. Coś podobnego mówi nam dzisiejszy fragment Ewangelii. Kiedy osądzamy innych, to tak, jakbyśmy oczekiwali od nich wdrapania się na konkretne drzewo – nasze drzewo – i to w sposób perfekcyjny.
Wszyscy od czasu do czasu wydajemy pochopne sądy: „On przecież powinien… Dlaczego ona zawsze… Mógłby przynajmniej…”. Zamiast traktować każdego jako niepowtarzalny skarb, staramy się wpasować go w sztywne ramki wynikające z naszych osobistych przekonań. Tak postępując, nie zważamy na to, że nasze oczekiwania co do tej osoby mogą być zupełnie rozbieżne z oczekiwaniami Boga. To nie my mamy na wszystko odpowiedź, ale Bóg!
Jeśli masz skłonności do osądzania innych, spróbuj zmienić swoją postawę. Ucz się patrzeć na każdego człowieka jako na umiłowane dziecko Boże. Być może zachowuje się w sposób, którego nie aprobujesz, ale przecież każdy z nas ma swoje dziwactwa i niedoskonałości, a Bóg kocha i przyjmuje nas wszystkich. Pomyśl też o tych wszystkich ludziach, którzy ciebie akceptują pomimo twoich wad – o rodzicach, współmałżonku, dzieciach, trenerze czy przyjacielu. Przyjmują cię oni takim, jakim jesteś, choć nie przeszkadza im to korygować cię i zachęcać do poprawy. Czy masz teraz w twoim życiu kogoś, kto wystawia na próbę twoją cierpliwość? Kiedy budzą się w tobie krytyczne myśli, pomódl się krótko: „Duchu Święty, pomóż mi przestać osądzać tę osobę. Pomóż mi ją zaakceptować tak, jak Ty mnie akceptujesz”. Może będziesz musiał powtarzać tę modlitwę wiele razy, ale Bóg w trakcie tego procesu będzie stopniowo przemieniał twoje serce. Może twoje próby akceptacji zaowocują nawet przyjaźnią z tą osobą i okaże się, że jesteście w stanie wiele się nauczyć od siebie nawzajem. Odkryjecie, że wzajemna miłość opłaca się o wiele bardziej niż osądy! „Duchu Święty, pomóż mi nie osądzać innych. Naucz mnie przemieniać krytykę w miłość.” 1 Kor 8,1b-7.10-13 Ps 139,1-3.13-14.23-24 (Słowo wśród nas, 2014)
Jeśli masz skłonności do osądzania innych, spróbuj zmienić swoją postawę. Ucz się patrzeć na każdego człowieka jako na umiłowane dziecko Boże. Być może zachowuje się w sposób, którego nie aprobujesz, ale przecież każdy z nas ma swoje dziwactwa i niedoskonałości, a Bóg kocha i przyjmuje nas wszystkich. Pomyśl też o tych wszystkich ludziach, którzy ciebie akceptują pomimo twoich wad – o rodzicach, współmałżonku, dzieciach, trenerze czy przyjacielu. Przyjmują cię oni takim, jakim jesteś, choć nie przeszkadza im to korygować cię i zachęcać do poprawy.
Czy masz teraz w twoim życiu kogoś, kto wystawia na próbę twoją cierpliwość? Kiedy budzą się w tobie krytyczne myśli, pomódl się krótko: „Duchu Święty, pomóż mi przestać osądzać tę osobę. Pomóż mi ją zaakceptować tak, jak Ty mnie akceptujesz”. Może będziesz musiał powtarzać tę modlitwę wiele razy, ale Bóg w trakcie tego procesu będzie stopniowo przemieniał twoje serce. Może twoje próby akceptacji zaowocują nawet przyjaźnią z tą osobą i okaże się, że jesteście w stanie wiele się nauczyć od siebie nawzajem. Odkryjecie, że wzajemna miłość opłaca się o wiele bardziej niż osądy!
„Duchu Święty, pomóż mi nie osądzać innych. Naucz mnie przemieniać krytykę w miłość.”
1 Kor 8,1b-7.10-13
Ps 139,1-3.13-14.23-24
(Słowo wśród nas, 2014)
< powrót
Parafia Św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach
Copyright 2007 - Realizacja KreAtoR
