Parafia Św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach

DIECEZJA
SIEDLECKA

   

19 listopada 2018 r. Imieniny obchodzą: Elżbieta, Seweryn, Paweł

  Parafia Św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach    
LITURGIA SŁOWA



Czytania:
(Ap 1,1-4; 2,1-5a); (Ps 1,1-2.3.4 i 6)
Ewangelia:


Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

Serwis informacyjny KRP

Drogi powiatu zimą

Wysokie zwycięstwo bialskich szczypiornistów

Uwaga mieszkańcy Siemiatycz! Mogą wystąpić przerwy w dostawie wody

Kiermasz Andrzejkowy

Wójt Sadownego Waldemar Cyran na antenie Radia Podlasie

Warsztaty historyczno-patriotyczne

Pierwsza sesja nowej Rady Gminy Siemiatycze

Obrzędowo w Mordach

Opublikowano projekt budżetu Siedlec na 2019 rok i prognozę do 2035

Jan Zalewski nadal Starostą Powiatu Siemiatyckiego. Marek Bobel nadal wicestarostą

Garwolin: W intencji zmarłych policjantów

Serwis informacyjny eKAI

Powstaje Środowiskowy Dom Samopomocy dla osób z autyzmem

Muzyczne zaduszki u warszawskich dominikanów

Trwają XIV Dni Muzyki Kościelnej

Włocławek uczcił 100. rocznicę odzyskania niepodległości

Pierwsza w diecezji drohiczyńskiej konsekracja dziewicy

Życie Chrystusa

Cudowne Boże Narodzenie

Sympozjum “Kościół, patriotyzm, niepodległość”

Córki światłości i synowie dnia. Rozpaleni ogniem wiary. Świadectwa młodych błogosławionych i świętych

40 lat diecezji Bouar w RŚA

Słuchaj na żywo KRP


        

 




MENU
Aktualności
Ogłoszenia duszpasterskie
Intencje mszalne
Ministranci
Informacje o parafii
Historia parafii
Proboszcz
Kontakt
Konto parafialne
 
Cmentarz
Regulamin cmenarza
 
AUDIO
2010 - rekolekcje adwentowe
2010 - uroczystości 1 i 2 listopada
2010 - 40-godzinne nabożeństwo
 
LINKI
Diecezja Siedlecka
Fronda
Katolickie Radio Podlasie
Podlaskie Echo Katolickie
EKAI
Episkopat
Duszpasterwstwo Akademickie
Kongers Federacji Pueri Cantores
E-rozmowy o Dobrej Nowinie
Wiara
Katolik
Deon
Modlitwa w drodze
CCM
Misyjne Drogi
 
 
 
Aktualności
 
 

 

Wybierz kategorie:

17 CZERWCA ŚW. ALBERTA CHMIELOWSKIEGO, ZAKONNIKA (2015-06-16 21:06:51)

Adam Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomii pod Krakowem. Sześć dni później na chrzcie św. z wody dano mu imiona Adam Bernard.

 

Pochodził z zubożałej rodziny ziemiańskiej. Gdy miał 6 lat matka w czasie pielgrzymki do Mogiły poświęciła małego Adama Bogu.

Kiedy miał 8 lat, umarł jego ojciec, sześć lat później zmarła matka.

 

Chłopiec kształcił się w szkole kadetów w Petersburgu.

A następnie w gimnazjum w Warszawie.

W latach 1861-1863 studiował w Instytucie Rolniczo-Leśnym w Puławach.

 

Razem z młodzieżą tej szkoły wziął udział w Powstaniu Styczniowym.

30 września 1863 roku został ciężko ranny w bitwie pod Mełchowem i dostał się do niewoli rosyjskiej. 


W prymitywnych warunkach polowych, bez środków znieczulających amputowano mu nogę, co zniósł niezwykle mężnie.

Miał wtedy 18 lat.

 

Przez pewien czas przebywał w więzieniu w Ołomuńcu, skąd został zwolniony dzięki interwencji rodziny.

 

Aby uniknąć represji władz carskich, wyjechał do Paryża, gdzie podjął studia malarskie.

Potem przeniósł się do Belgii i studiował inżynierię w Gandawie.

Lecz powrócił wkrótce do malarstwa i ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Monachium.

 

Wszędzie, gdzie przebywał wyróżniał się postawą chrześcijańską. A jego silna osobowość wywierała duży wpływ na otoczenie.

 

Po ogłoszeniu amnestii w 1874 r. powrócił do kraju.

Zaczął poszukiwać nowego ideału życia, wyrazem czego stało się jego malarstwo.

 

Oparte dotychczas na motywach świeckich, zaczęło teraz czerpać natchnienie z tematów religijnych.

Jeden z jego najlepszych obrazów Ecce Homo jest owocem głębokiego przeżycia tajemnicy bezgranicznej miłości Boga do człowieka.

 

Bez wątpienia duże znaczenie w życiu duchowym Adama Chmielowskiego miały rekolekcje, które odbył u ojców jezuitów w Tarnopolu.

 

W 1880 r. nastąpił duchowy zwrot w jego życiu.

Będąc w pełni sił twórczych porzucił malarstwo i liczne kontakty towarzyskie i mając 35 lat wstąpił do nowicjatu jezuitów w Starej Wsi z zamiarem pozostania bratem zakonnym.

Po pół roku w stanie silnej depresji, opuścił nowicjat.

 

Do stycznia 1882 roku leczył się w zakładzie dla nerwowo chorych w Kulparkowie koło Lwowa.

 

Następnie przebywał u swojego brata na Podolu, gdzie w atmosferze spokoju i miłości powrócił całkowicie do równowagi psychicznej.

 

Zafascynowała go duchowość św. Franciszka z Asyżu, zapoznał się z regułą III zakonu i rozpoczął działalność tercjarską, którą pragnął upowszechnić wśród podolskich chłopów.

Wkrótce ukaz carski zmusił go do opuszczenia Podola.

 

W 1884 r. przeniósł się do Krakowa i zatrzymał się przy klasztorze kapucynów.

Pieniędzmi ze sprzedaży swoich obrazów wspomagał najbiedniejszych.

Jego pracownia malarska stała się przytuliskiem.

Tutaj zajmował się nędzarzami i bezdomnymi, widząc w ich twarzach sponiewierane oblicze Chrystusa.

Poznał warunki życia ludzi w tzw. ogrzewalniach miejskich Krakowa.

Był to kolejny moment przełomowy w życiu zdolnego i cenionego malarza.

 

Z miłości do Boga i ludzi Adam Chmielowski po raz drugi zrezygnował z kariery i objął zarząd ogrzewalni dla bezdomnych.

Przeniósł się tam na stałe, aby mieszkając wśród biedoty, pomagać im w dźwiganiu się z nędzy nie tylko materialnej ale i moralnej.

 

25 sierpnia 1887 roku Adam Chmielowski przywdział szary habit tercjarski i przyjął imię brat Albert.

Dokładnie rok później złożył śluby tercjarza na ręce kard. Albina Dunajewskiego.

Ten dzień jest jednocześnie początkiem działalności Zgromadzenia Braci III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim, zwanego popularnie "albertynami".

 

Przejęło ono od zarządu miasta opiekę nad ogrzewalnią dla mężczyzn przy ulicy Piekarskiej w Krakowie.

W niecały rok później brat Albert wziął również pod swoją opiekę ogrzewalnię dla kobiet, a grupa jego pomocnic, którymi kierowała siostra Bernardyna Jabłońska, stała się zalążkiem "albertynek".

 

Albert był człowiekiem rozmodlonym, pokutnikiem.

Odznaczał się heroiczną miłością bliźniego, dzieląc los z najuboższymi i pragnąc przywrócić im godność.

 

Pomimo swego kalectwa wiele podróżował.

Zakładał nowe przytuliska, sierocińce dla dzieci i młodzieży, domy dla starców i nieuleczalnie chorych oraz tzw. kuchnie ludowe.

Za jego życia powstało 21 takich domów, gdzie potrzebujący otaczani byli opieką 40 braci i 120 sióstr.

 

Zmarł w opinii świętości, wyniszczony ciężką chorobą i trudami życia w przytułku, który założył dla mężczyzn, 25 grudnia 1916 r. w Krakowie.

Pogrzeb na Cmentarzu Rakowickim 28 grudnia 1916 roku stał się pierwszym wyrazem czci powszechnie mu oddawanej.

 

Jan Paweł II beatyfikował go 22 czerwca 1983 r. na Błoniach krakowskich, a kanonizował 12 listopada 1989 r. w Watykanie.

(www.brewiarz.pl)




< powrót




Wyślij do:
Nazwisko i imię*:
Adres e-mail*:
Nr telefonu:
Tytuł zapytania*:
Treść*:
  

 

 
     

Parafia Św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach

Copyright 2007 - Realizacja KreAtoR