W pierwszej chwili może nam się wydawać, że Piotr uczynił krok porównywalny z decyzją Colcorda. Tak jednak nie było. Został położony fundament, ale Piotr musiał się jeszcze wiele nauczyć, i to na własnych błędach, zanim został św. Piotrem, papieżem i męczennikiem. Uciekł, gdy pojmano Jezusa. Zaparł się Go trzy razy. Jednak podnosząc się z tych wszystkich upadków – i otrzymując dary Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy – Piotr rzeczywiście wszedł na linę i dowiódł, że jest gotów oddać Jezusowi całe swoje życie.

Może dziś czujesz się bardziej jak Piotr na początku drogi niż jak Colcord. Nie martw się. Jezus miał cierpliwość do Piotra i ma cierpliwość do ciebie. Dzień po dniu daje ci okazje do czynienia kroków w wierze – zwykle małych, a od czasu do czasu także i większych. Kiedy próbujesz jak najpełniej żyć wiarą i z Nim przezwyciężasz wszelkie pokusy, On staje się twoją mocą. A nawet, gdy jak Piotrowi, zdarza ci się tracić nerwy – przypomnij sobie, jak chodził po wodzie – Jezus podniesie cię i dalej będzie nad tobą pracował. On nigdy nie znuży się stawianiem ci pytania: „A za kogo ty Mnie uważasz?”. Nigdy też nie przestanie stwarzać ci kolejnych okazji do tego, byś mógł odpowiedzieć Mu ufnością i wiarą.

„Jezu, Ty oddałeś za mnie życie. Pomóż mi złożyć całe moje życie w Twoich dłoniach.”

(Słowo wśród nas, 2013)